دانلود پایان نامه

فرآیند تصفیهی امولسیون مورد مطالعه نداشت اما، افزودن کلرید فریک و استفاده از روش شناورسازی با هوای محلول بسیار کارآمد و موثر بود. در شرایط بهینهی آزمایشگاهی معین، یعنی در شرایطی که نسبت بازگردانی=۳۰% بوده و pH=6، [Fe3+]: 100 mg l?1 و [sodium oleate]: 50 mg l?1 باشد- در محلولی با غلظت اولیهی ۵۰۰ mg l?1، میتوان بیش از ۹۵% روغن امولسیون شده را به طور موثر جدا نمود. (زوبولیس و اورانس،۲۰۰۰)

در اکتبر ۲۰۰۱ وانگ و تانگ۷۵ تحقیقی را بر روی تهیه، شناسایی، و بررسی رفتار انعقادی منعقدکننده ی پلیمری معدنی اصلاح شده ی پلی سیلیکات آهنی به انجام رسانیدند. منعقد کننده های پلیمری معدنی به عنوان دسته جدیدی از واکنش گرهای تصفیه ی آب و پساب، روز به روز در حال توسعه می باشند. از بین آنها، منعقد کننده های پلیمری معدنی بر پایه ی آهن، بدون اینکه سمیتی داشته باشد بسیار مناسب می باشد. در این مقاله یک روش جدید جهت تهیه منعقدکننده های پلیمری معدنی بر مبنای آهن مورد بررسی قرار می گیرد. سه نوع سیلیکا به نام های سیلیکاA و سیلیکاB و سیلیکاC تهیه شده و به عنوان اصلاح کننده برای سازماندهی و ساختن سیلیکات های آهنی، و به طور مشخص پلی سیلیکات آهنی A، پلی سیلیکات آهنیB و پلی سیلیکات آهنیC به ترتیب مورد استفاده قرار می گیرند. براساس چندین روش گونه زایی۷۶ مستقیم و غیر مستقیم، نحوه توزیع گونه ها و مشخصات سه نوع از پلی سیلیکات آهنی همراه با جزئیات بررسی می شود. نتایج حاصله نشان می دهد که توزیع اجزای پلی سیلیکات آهنی تحت تاثیر نوع سیلیکای مورد استفاده و نسبت Si/Fe اختیار شده می باشد. سیلیکای A و B به عنوان واکنش گرهای ضد رسوب در حین هیدرولیز Fe(III) عمل می کنند. در مقادیر معینی از خاصیت بازی، Fea (مونومرها) با افزایش نسبت Si/Fe بیشتر می شود ولی Fec (گونه های کلوئیدی) به شدت کاهش می یابد. اگرچه از تشکیل Fec پیشگیری می شود، پایدار سازی Feb (الیگومر یا پلیمر) همچنان حاصل نمی شود. از سوی دیگر سیلیکاc اثر خیلی کمی روی گونه های اصلاح شده ی محلولFe(III) دارد. در این مقاله رفتار انعقادی پلی سیلیکات آهنی اشاره شده در بالا نیز بررسی می شود. سپس اثرات مختلف سیلیکا راجع به گونه های شیمیایی مورد بحث قرار می گیرد. (وانگ و تانگ،۲۰۰۱)

در دسامبر ۲۰۰۶ لی و وسترهف۷۷ بر روی جدا کردن نیتروژن آلی حل شده در حین تصفیه ی آب از طریق انعقادسازی به وسیله ی آلومینیوم سولفات و پلیمر کاتیونی تحقیقی را انجام داده که به منظور ارزیابی میزان جداسازی نیتروژن آلی حل شده، انعقاد سه نوع آب سطحی توسط نمک آلومینوم و یا پلیمرهای کاتیونی انجام گرفت. انعقاد با آلومینویم سولفات باعث می شود تا مقدار معادل یا کمی پایین تر از نیتروژن آلی حل شده، کربن آلی حل شده، جداسازی شود. هنگام مصرف حداکثر ۵ میلی گرم آلومنیوم سولفات به ازای هر میلی گرم کربن آلی حل شده، پلیمر کاتیونی باعث بهبود جداسازی نیتروژن آلی حل شده ( ۱۵% تا ۲۰% بیشتر) در مقایسه با آلومنیوم سولفات به تنهایی می شود. در مقادیر خیلی بالا از آلومنیوم سولفات، (بیشتر از ۸mg آلومینیوم سولفات به ازای هر میلی گرم نیتروژن آلی حل شده )، اضافه کردن پلیمر کاتیونی، به میزان جزئی باعث افزایش جداسازی نیتروژن آلی حل شده می شود. جزء به جزء کردن وزنی مولکولی۷۸ قبل و بعد از آزمایشات لخته سازی نشان داد که اضافه کردن پلیمر کاتیونی می تواند باعث جدا شدن همه ی کسرهای وزنی مولکولی نیتروژن آلی حل شده شود، که ترجیحا بیشترین میزان کسر وزنی مولکولی را جدا می نماید. نتایج نشان داد که نیتروژن آلی حل شده اضافه شده به عنوان بخشی از پلیمر کاتیونی، به طور کامل با استفاده از مقدار بهینه ای از آلومنیوم سولفات و پلیمر جدا می شود.(لی و وسترهف،۲۰۰۶)

در فوریه ۲۰۰۷ بنسادوک و همکارانش۷۹ تحقیقی را بر روی تصفیه ی کنده های آغشته به امولسیون روغن در آب، با استفاده از منعقد سازی و شناورسازی منحل شده ها با استفاده از هوای محلول به طور همزمان، انجام دادند. با توجه به مطالعات پیشین، روش تصفیهی فیزیکی- شیمیایی۸۰ کنده های آغشته به امولسیون روغن در مورد دو روغن معدنی۸۱ مختلف A و B، به کار گرفته شد. نتایج حاصل از آزمایشات اولیهی مربوط به “میزان ناپایداری”۸۲ امولسیون نشان داد که سولفوریک اسید۸۳ و کلرید فریک۸۴ تاثیر زیادی بر ناپایداری ذرات امولسیون تهیه شده از روغن A ندارند، در حالی که در مورد روغن B، تنها کلسیم کلرید موثر بود. سینتیک۸۵ جداسازی که از کاهش قالب نمایی۸۶ ناشی میشود، نشان دهندهی مقدار بهینه از دوز منعقدکننده است. مشاهده شد که میزان کدورت کنده های آغشته به امولسیون روغن، در روغن A بسیار بیشتر از روغن B است. و در غلظت های یکسان از آنها یک تفاوت غیر قابل تردید در نسبت اجزای سازنده ی آنها مشاهده می شود. در بررسی انواع روغنهایی که مورد استفاده قرار گرفتند، مشخص شد که کلسیم کلرید کارایی بهتری در فرآیند جداسازی و کاهش کدورت دارد. علاوه بر این، امولسیونی که با استفاده از روغن B تهیه شده بود، نه تنها از نظر کاربران کیفیت مطلوبی داشت بلکه، پایدارتر نیز بود؛ اما فرآیند تصفیه و ناپایدار کردن ذرات، نسبت به روغن A، بسیار آسانتر صورت گرفت و نیز، ۹۹% کدورت آن از بین رفت. اگرچه میزان تصفیهی شیمیایی مواد۸۷ به طور قابل توجهی کم میشود اما میزان تهماندهیCOD 88 همچنان بالاست. در این راستا، به بررسی استفاده از روش شناورسازی با هوای محلول۸۹ در تصفیهی شیمیایی مواد پرداخته شد. قطر متوسط حبابهای کوچک هوا در فشار اشباع ۶.۵ باری، ۵۰ ?m بود که به عنوان یک اثر مطلوب جهت شناورسازی شناخته شد. نتایج حاکی از آن است که در تصفیهی آبی همچون امولیسون روغن- آب که جهت اخذ کیفی پذیرش/ عدم پذیرش در مطابقت با مقادیر استاندارد، مستلزم استفاده از چندین فرآیند است، مشکلات و موانعی وجود دارد. (بنسادوک وهمکارانش،۲۰۰۷)

در اکتبر ۲۰۰۷ زنگ و همکارانش۹۰ تحقیقی را بر روی حذف سیلیکا از فاضلابهای آلوده به نفت سنگین از طریق ترکیب منیزیم و ترکیبات روی در فرآیند انعقاد جهت استفادهی مجدد در دیگ بخار به انجام رسانیدند. در این پژوهش به معرفی روش تصفیهای جدیدی که به طور عملی، میزان سیلیس فاضلابهای تولیدی آلوده به نفت سنگین۹۱ دیگهای بخار ۹۲ قابل استفاده مجدد میدان نفتی۹۳ “شین جیانگ۹۴” چین را به حد مطلوبی کاهش میدهد، پرداخته شده است. استفاده از این روش تصفیه موجب کاهش صدمات رسوب سیلیس۹۵ به دیگهای بخار مربوط به فرآوردههای میادین نفتی میشود. برخی از روشهای تصفیهی شیمیایی برای حذف سیلیس مورد بررسی قرار گرفتند. به منظور سنجش میزان سیلیکات۹۶، ترکیب منیزیم، رسوب سدیم هیدروکسید و فرآیند انعقاد سولفات روی، بررسی شدند. نتایج حاکی از آن است که حذف سیلیس عمدتا به وسیلهی ترکیب منیزیم، تنظیم۹۷ pH و سولفات روی۹۸ صورت میگیرد. سولفات روی(ZnSO4 .7H2O)، نوعی منعقدکننده با کارایی بالا است که ابتدا در تصفیهی فاضلابهای تولیدی آلوده به نفت سنگین مورد استفاده قرار میگرفته است. در شرایط مطلوب، NaOH: 500-600 mg/L، MgCl2 · ۶H2O: 700-800 mg/L و zinc sulfate: 100-150 mg/L، تراکم سیلیس(SiO2) به کمتر از ۵۰ mg/L میرسد. سولفات روی نسبت به منعقدکنندههای متداولی همچون آلومینیوم و نمکهای آهن۹۹، در حذف سیلیس کارایی بالاتری دارد. علاوه بر این، دما و زمان تهنشینی۱۰۰ نیز بر حذف سیلیس موثرند. بالابردن دما(۷۰-۹۰C) و بیشترکردن زمان تهنشینی( ۱.۰ h) در ظرف مخلوطکن۱۰۱، موجب بهبود حذف سیلیس میگردد. این نتایج اطلاعات سودمندی راجع به تصفیهی فاضلابهای آلوده به نفت سنگین جهت استفادهی مجدد در دیگ بخار به ما ارائه میدهند.( زنگ و همکارانش،۲۰۰۷)

در فوریه ۲۰۰۸ نیز کانیزارس و همکارانش۱۰۲ مطالعه ای را بر روی استفاده از فرآیندهای الکتروکواگولاسیون۱۰۳ و انعقاد برای امولسیونهای روغن در آب به انجام رساندند. در این پژوهش به مقایسهی بازده تجزیهی۱۰۴ شیمیایی و الکتروشیمیایی به وسیلهی آبکافت نمکهای آلومینیوم۱۰۵ در امولسیونهای روغن در آب پرداخته شده است. مشخص شد که بازده این فرآیندها به طور مستقیم به روش دوزبندی۱۰۶ بستگی ندارد بلکه، به غلظت کلی آلومینیوم و pH مربوط است. تغییرات عامل دوم، یعنی pH، در فرآیندهای شیمیایی و الکتروشیمیایی متفاوت است. در آزمایشات الکتروشیمیایی، pH افزایش مییابد زیرا بکارگیری روش الکتروشیمایی به شکلگیری آلومینیوم هیدروکسید۱۰۷، به عنوان محصول خالص نهایی منجر میشود اما، میزان pH در آزمایشات متداول به دلیل خواص اسیدی نمکهای آلومینیومِ اضافه شده، یعنی AlCl3 یا Al2(SO4)3، کاهش مییابد. تجزیهی امولسیون تنها در محدودهی pH 5 تا ۹ انجام میگیرد و مقدار آلومینیوم لازم جهت ناپایدارسازی امولسیون وابسته به غلظت روغن است. الکترولیتهای دارای کلرید نسبت به الکترولیتهای دارای یون سولفات در حذف COD بهتر عمل میکنند. در شرایطی که “فرآیند تجزیه”۱۰۸ مد نظر بود، رسوبات۱۰۹ آلومینیوم هیدروکسید اولین ذراتی بودند که در محلول دیده شدند. در نتیجه، مکانیسم اصلی جهت ناپایدارسازی امولسیون، افزودن بیش از یک قطره روغن در هر زمانی به ذرات رسوبی باردار(لختهسازی پیوندها/پلها)۱۱۰ است.( کانیزارس و همکارانش،۲۰۰۸)

در سپتامبر ۲۰۰۹ تحقیق دیگری توسط حیدر و عزیز۱۱۱ بر روی بررسی انعقاد و لخته سازی پساب دباغ خانه با استفاده از ترکیبی از آلوم۱۱۲با پلیمرهای کاتیونی و آنیونی انجام شد. در این مقاله به فرایند تصفیه ی پساب یک دباغ خانه با استفاده از سیستم انعقاد-لخته سازی-رسوب گذاری پرداخته شده است. آلوم را به عنوان منعقد کننده همراه با پلیمرهای کاتیونی و آنیونی به عنوان کمک منعقد کننده استفاده می نمایند. سپس نتایج را با آزمایشاتی مقایسه می کنند که در آنها از آلوم به تنهایی استفاده شده باشد. از دستگاه جار برای انجام این آزمایشات استفاده می شود. نتایج نشان داد که ترکیبی از آلوم با پلیمر کاتیونی C-492 باعث برطرف شدن کدری جریان خروجی به میزان ۹۷%، جداسازی جامدات معلق کل به میزان ۹۳.۵%، جداسازی اکسیژن مورد نیاز شیمیایی به میزان۳۶.۲% و بالاخره حذف کروم به میزان ۹۸.۴% می شود. تولید رسوب و لجن معادل ۴۰ml/l و هزینه مواد شیمیایی برای تصفیه ی یک متر مکعب از آب $ ۰.۰۷ می باشد. برای این ترکیب، مقدار بهینه آلوم معادل ۱۰۰mg/l در قالب Al2(SO3) 4 همراه با ۵ mg/l از C-496. می باشد. ترکیب آلوم با پلیمر آنیونی مناسب، موجب رفع کدری سیال خروجی به اندازه ۹۹.۷%، جداسازی جامدات معلق به اندازه ۹۶.۳%، جداسازی اکسیژن مورد نیاز شیمیایی به اندازه ۴۸.۳% و جداسازی کرومیوم به اندازه ۹۹.۷% شد. تولید رسوب و لجن معادل ۳۰ml/l و هزینه مواد شیمیایی به ازای

دسته‌ها: No category

دیدگاهتان را بنویسید