دانلود پایان نامه

آن را بر همه مردم جز مسافر الزامي کرد و هيچ کس جايز نيست چيزي را که رسول خدا اجازه انجام آن را نداده است جايز شمارد، پس امر رسول خدا (ص) با امر خداى عز و جل و نهى او با نهيش برابر شد وبر بندگان لازم است همچنان كه تسليم خداى تبارك و تعالى هستند، تسليم او نيز باشند”.
نمايه:
تأديب پيامبر (ص)
اکمال تأديب پيامبر (ص)
استناد به آيه “…انک لعلي خلق عظيم”
تفويض امر دين و امت به پيامبر (ص)
فلسفه تفويض: انجام امور سياسي مردم
استناد به آيه “ما اتاکم الرسول…”
مؤيد به روح القدس بودن پيامبر (ص)
عدم خطاي پيامبر (ص)
واجب الهي بودن ابتدايي دو رکعتي خواندن نمازها
اضافه کردن به رکعات نماز توسط پيامبر (ص)
واجب بودن نمازهاي اضافه شده مانند نمازهاي اول
اجازه خداوند به اضافه کردن رکعات نماز توسط پيامبر (ص)
سنت قرار دادن روزه ماه شعبان و سه روز در هر ماه
اجازه خداوند به سنت قرار دادن روزهها
تحريم خمر توسط خداوند
تحريم همه مسکرات توسط پيامبر (ص)
اجازه خداوند به تحريم همه مسکرها توسط پيامبر(ص)
مکروه قرار دادن برخي از اشيا توسط پيامبر (ص)
وجوب مکروه دانستن مواردي که پيامبر (ص) مکروه نمود از ناحيه مردم
عدم اجازه خداوند به مردم جهت تخلف از اوامر و نواهي پيامبر(ص)
عدم اجازه پيامبر (ص) به مردم جهت استفاده آنچه زيادش سکرآور است
عدم اجازه پيامبر (ص) به مردم جهت کم کردن رکعاتي که اضافه کرده بود
وجوب تسليم تشريعهاي پيامبر (ص) شدن، مانند تسليم خدا شدن
25.عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِنَا عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ صَنْدَلٍ الْخَيَّاطِ عَنْ زَيْدٍ الشَّحَّامِ قَالَ سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ الله (ع) فِي قَوْلِهِ تَعَالَى هذا عَطاؤُنا فَامْنُنْ أَوْ أَمْسِكْ بِغَيْرِ حِسابٍ قَالَ أَعْطَى سُلَيْمَانَ مُلْكاً عَظِيماً ثُمَّ جَرَتْ هَذِهِ الْآيَة فِي رَسُولِ اللَّهِ ص فَكَانَ لَهُ أَنْ يُعْطِيَ مَا شَاءَ مَنْ شَاءَ وَ يَمْنَعَ مَنْ شَاءَ وَ اعطاءهُ اللَّهُ أَفْضَلَ مِمَّا أَعْطَى سُلَيْمَانَ لِقَوْلِهِ ما آتاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ ما نَهاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا.59
ترجمه: زيد شحام گفت که از ابا عبد الله (ع) درباره سخن خداى تعالى “اين است بخشش ما، ببخش بيشمار يا نگهدار” پرسيدم؛ فرمود: “خدا به سليمان فرمانروايي بزرگى داد، سپس اين آيه درباره رسول خدا -صلّى الله عليه و آله- جارى گشت، پس براى او رواست كه هرچه خواهد، به هركه خواهد ببخشد و از هركه خواهد منع کند، و خدا به او بهتر از آنچه به سليمان داد، عطا فرمود، زيرا فرموده است: “آنچه اين رسول برايتان آورد بگيريد و آنچه شما را از آن نهي کرد باز ايستيد””.
نمايه:
سوال از امام درباره تفسير آيه: هذا عطاءنا فامنن او امسک بغير حساب
جواب امام: اعطاء ملک عظيم به سليمان (ع)
جاري شدن آيه اعطاء در مورد پيامبر (ع)
تفضل بيشتر خدا به پيامبر (ص) نسبت به سليمان (ع)
استناد به آيه “ما اتاکم الرسول…”
26. أَحْمَدُ بْنُ إِدْرِيسَ وَ مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ الْكُوفِيِّ عَنْ عُبَيْسِ بْنِ هِشَامٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سُلَيْمَانَ عَنْ أَبِي عَبْدِ الله (ع) قَالَ سَأَلْتُهُ عَنِ الْإِمَامِ فَوَّضَ اللَّهُ إِلَيْهِ كَمَا فَوَّضَ إِلَى سُلَيْمَانَ بْنِ دَاوُدَ فَقَالَ نَعَمْ وَ ذَلِكَ أَنَّ رَجُلًا سَأَلَهُ عَنْ مَسْأَلَة فَأَجَابَهُ فِيهَا وَ سَأَلَهُ آخَرُ عَنْ تِلْكَ الْمَسْأَلَة فَأَجَابَهُ بِغَيْرِ جَوَابِ الْأَوَّلِ ثُمَّ سَأَلَهُ آخَرُ فَأَجَابَهُ بِغَيْرِ جَوَابِ الْأَوَّلَيْنِ ثُمَّ قَالَ هذا عَطاؤُنا فَامْنُنْ أَوْ أَعْطِ بِغَيْرِ حِسابٍ وَ هَكَذَا هِيَ فِي قِرَاءَة عَلِيٍّ (ع) قَالَ قُلْتُ أَصْلَحَكَ اللَّهُ فَحِينَ أَجَابَهُمْ بِهَذَا الْجَوَابِ يَعْرِفُهُمُ الْإِمَامُ قَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ أَ مَا تَسْمَعُ اللَّهَ يَقُولُ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِلْمُتَوَسِّمِينَ وَ هُمُ الْأَئِمَّة وَ إِنَّها لَبِسَبِيلٍ مُقِيمٍ لَا يَخْرُجُ مِنْهَا أَبَداً ثُمَّ قَالَ لِي نَعَمْ إِنَّ الْإِمَامَ إِذَا أَبْصَرَ إِلَى الرَّجُلِ عَرَفَهُ وَ عَرَفَ لَوْنَهُ وَ إِنْ سَمِعَ كَلَامَهُ مِنْ خَلْفِ حَائِطٍ عَرَفَهُ وَ عَرَفَ مَا هُوَ إِنَّ اللَّهَ يَقُولُ وَ مِنْ آياتِهِ خَلْقُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ اخْتِلافُ أَلْسِنَتِكُمْ وَ أَلْوانِكُمْ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِلْعالِمِينَ وَ هُمُ الْعُلَمَاءُ فَلَيْسَ يَسْمَعُ شَيْئاً مِنَ الْأَمْرِ يَنْطِقُ بِهِ إِلَّا عَرَفَهُ نَاجٍ أَوْ هَالِكٌ فَلِذَلِكَ يُجِيبُهُمْ بِالَّذِي يُجِيبُهُم.60
ترجمه: عبد اللَّه بن سليمان گفت که از ابي عبد الله (ع) درباره امام پرسيدم: “آيا كار به او واگذار شده است چنان كه به سليمان بن داود واگذار شده بود؟”، فرمود: “آرى، و دليلش اين است كه مردى از مسأله‏اى پرسيد، آن حضرت جوابش گفت، سپس ديگرى همان مسأله را پرسيد و او جوابى بر خلاف جواب اول گفت، باز ديگرى همان مسأله را پرسيد و او جوابى بر خلاف آن دو جواب گفت، سپس فرمود: “اين است بخشش ما، قطع کن61 يا ببخش بيشمار” – در قرائت على (ع) اينگونه است. من گفتم: “اصلحك اللَّه آيا امام که اينگونه جوابهاي متفاوت ميدهد؛ آنها را ميشناسد؟” فرمود: “سبحان اللَّه!! مگر نشنيدهاي كه خدا ميفرمايد: “در اينها نشانه‏هائى است براى دقيقبينان” و آنها ائمه هستند “و آن در راهى پا برجاست كه هيچگاه از آن خارج نشود” سپس امام به من فرمود: “آرى! امام زمانى كه مردى را ببيند، او را ميشناسد و رنگ واقعي او را ميشناسد، و اگر سخن او را از پشت ديوار هم بشنود؛ او و شخصيتش را ميشناسد؛ همانا خدا ميفرمايد “از جمله آيات خدا آفرينش آسمانها و زمين و اختلاف زبانها و رنگهاى شماست، همانا در اين اختلاف براى دانايان نشانه‏هائى است” و آن دانايان ائمه هستند، پس امام هر سخني را كه بشنود، صاحب آنرا ميشناسد، چه آنكه گوينده اهل نجات باشد چه اهل هلاکت؛و براي همين است که به مردم اينگونه پاسخ مي دهد”.
نمايه:
سوال از امام(ع) درباره اين که آيا مانند سليمان(ع) به امام(ع) هم تفويض شده است؟
همان تفويض سليمان(ع) به ائمه (ع)
مستند تفويض: اجازه به امام (ع) جهت متفاوت پاسخ دادن سوال واحد
استناد به آيه “ما اتاکم الرسول…”
استناد به آيه “ان في ذلک لايات للمتوسمين”
27. الْحُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ الْأَشْعَرِيُّ عَنْ مُعَلَّى بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِي الْفَضْلِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ إِدْرِيسَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ قَالَ كُنْتُ عِنْدَ أَبِي جَعْفَرٍ الثَّانِي (ع) فَأَجْرَيْتُ اخْتِلَافَ الشِّيعَة فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى لَمْ يَزَلْ مُتَفَرِّداً بِوَحْدَانِيَّتِهِ ثُمَّ خَلَقَ مُحَمَّداً وَ عَلِيّاً وَ فَاطِمَة فَمَكَثُوا أَلْفَ دَهْرٍ ثُمَّ خَلَقَ جَمِيعَ الْأَشْيَاءِ فَأَشْهَدَهُمْ خَلْقَهَا وَ أَجْرَى طَاعَتَهُمْ عَلَيْهَا وَ فَوَّضَ أُمُورَهَا إِلَيْهِمْ فَهُمْ يُحِلُّونَ مَا يَشَاءُونَ وَ يُحَرِّمُونَ مَا يَشَاءُونَ وَ لَنْ يَشَاءُوا إِلَّا أَنْ يَشَاءَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى ثُمَّ قَالَ يَا مُحَمَّدُ هَذِهِ الدِّيَانَة الَّتِي مَنْ تَقَدَّمَهَا مَرَقَ وَ مَنْ تَخَلَّفَ عَنْهَا مَحَقَ وَ مَنْ لَزِمَهَا لَحِقَ خُذْهَا إِلَيْكَ يَا مُحَمَّد.62
ترجمه: محمد بن سنان گفت که نزد ابي جعفر ثاني (ع) بودم و اختلاف شيعه را مطرح كردم، امام (ع) فرمود: “اى محمد! همانا خداى تبارك و تعالى همواره يگانه‏اى غير او نبود سپس محمد و على و فاطمه را آفريد، آنها هزار دوران بماندند، سپس چيزهاى ديگر را آفريد. و ايشان را بر آفرينش آنها گواه گرفت و اطاعت ايشان را بر همه مخلوقات واجب كرد و كارهاى مخلوقات را به ايشان واگذار کرد. پس آنان هرچه را خواهند حلال كنند و هرچه را خواهند حرام سازند، ولى هرگز جز آنچه خداى تبارك و تعالى خواهد نخواهند”. سپس فرمود: “اى محمد! اين است‏ آن ديانتى كه هر كه از آن جلو رود به گمراهي رفته و هر كه عقب ماند نابود گردد و هر كه با آن ملازم و همراه باشد رستگار شد، اى محمد همواره ملازم اين ديانت باش”.
نمايه:
تفويض امر همه اشياء به محمد، علي و فاطمه -عليهم السلام-
تفسير تفويض امر همه اشياء به محمد، علي و فاطمه -عليهم السلام- به حق تحليل و تحريم هر چه خواهند
تفسير تفويض حق تحليل و تحريم به محدوده ما شاء الله
28. عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ عُمَرَ بْنِ أُذَيْنَة عَنْ زُرَارَة عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ (ع) قَالَ عَشْرُ رَكَعَاتٍ رَكْعَتَانِ مِنَ الظُّهْرِ وَ رَكْعَتَانِ مِنَ الْعَصْرِ وَ رَكْعَتَا الصُّبْحِ وَ رَكْعَتَا الْمَغْرِبِ وَ رَكْعَتَا الْعِشَاءِ الْآخِرَة لَا يَجُوزُ الْوَهْمُ فِيهِنَّ وَ مَنْ وَهَمَ فِي شَيْ‏ءٍ مِنْهُنَّ اسْتَقْبَلَ الصَّلَاة اسْتِقْبَالًا وَ هِيَ الصَّلَاة الَّتِي فَرَضَهَا الله عزَّ وَ جَلَّ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ فِي الْقُرْآنِ وَ فَوَّضَ إِلَى مُحَمَّدٍ (ص) فَزَادَ النَّبِيُّ (ص) فِي الصَّلَاة سَبْعَ رَكَعَاتٍ وَ هِيَ سُنَّة لَيْسَ فِيهَا قِرَاءَة إِنَّمَا هُوَ تَسْبِيحٌ وَ تَهْلِيلٌ وَ تَكْبِيرٌ وَ دُعَاءٌ فَالْوَهْمُ إِنَّمَا يَكُونُ فِيهِنَّ فَزَادَ رَسُولُ اللَّهِ (ص) فِي صَلَاة الْمُقِيمِ غَيْرِ الْمُسَافِرِ رَكْعَتَيْنِ فِي الظُّهْرِ وَ الْعَصْرِ وَ الْعِشَاءِ الْآخِرَة وَ رَكْعَة فِي الْمَغْرِبِ لِلْمُقِيمِ وَ الْمُسَافِر.63
ترجمه: زراره از ابي جعفر (ع) نقل کرد: “ده ركعت از نمازهاى روزانه، كه دو ركعت ظهر و دو ركعت عصر و دو ركعت صبح و دو ركعت مغرب و دو ركعت عشاء باشد، سهو و اشتباه نمى‏پذيرد يعنى هر كس در اين ده ركعت دچار اشتباه شود، نماز خود را مى‏شكند و دوباره مى‏خواند. اين ده ركعت، همان نماز فريضه‏اى است كه خداوند -عز و جل- در قرآن مجيد به مؤمنين دستور داده است. خداوند تعالى، به پيامبرش محمد (ص) واگذار فرمود و پيامبر هفت ركعت بر اين ده ركعت افزود، و براي همين، اين هفت ركعت به عنوان سنت تلقى مى‏شود که تلاوت قرآن ندارند، و تنها سبحان اللَّه، لا اله الا اللَّه، اللَّه اكبر و نيايش گفتن هستند و اگر اشتباهى در آن رخ دهد، قابل جبران و ترميم خواهد بود که پيامبر (ص) دو ركعت در نماز ظهر و عصر و عشاء را براي غير مسافرين اضافه کرد و يك ركعت آن را براي همه اضافه نمود”.
نمايه:
مبطل بودن سهو در دو رکعت اول نماز
تفويض به پيامبر (ص)
اضافه کردن پيامبر (ص) به تعداد رکعات نمازهاي دو رکعتي
قابل جبران بودن سهو در رکعات اضافه شده بر دو رکعت اول
29. عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ عُمَرَ بْنِ أُذَيْنَة عَنْ زُرَارَة قَالَ كُنْتُ قَاعِداً عِنْدَ أَبِي عَبْدِ الله (ع) أَنَا وَ حُمْرَانُ بْنُ أَعْيَنَ فَقَالَ لَهُ حُمْرَانُ مَا تَقُولُ فِيمَا يَقُولُ زُرَارَة وَ قَدْ خَالَفْتُهُ فِيهِ فَقَالَ أَبُو عَبْدِ الله (ع) مَا هُوَ قَالَ يَزْعُمُ أَنَّ مَوَاقِيتَ الصَّلَاة كَانَتْ مُفَوَّضَة إِلَى رَسُولِ اللَّهِ (ص) هُوَ الَّذِي وَضَعَهَا فَقَالَ أَبُو عَبْدِ الله (ع) فَمَا تَقُولُ أَنْتَ قُلْتُ إِنَّ جَبْرَئِيلَ (ع) أَتَاهُ فِي الْيَوْمِ الْأَوَّلِ بِالْوَقْتِ الْأَوَّلِ وَ فِي الْيَوْمِ الْأَخِيرِ بِالْوَقْتِ الْأَخِيرِ ثُمَّ قَالَ جَبْرَئِيلُ (ع) مَا بَيْنَهُمَا وَقْتٌ فَقَالَ أَبُو عَبْدِ الله (ع) يَا حُمْرَانُ إِنَّ زُرَارَة يَقُولُ إِنَّ جَبْرَئِيلَ (ع) إِنَّمَا جَاءَ مُشِيراً عَلَى رَسُولِ اللَّهِ (ص) وَ صَدَقَ

دسته‌ها: No category

دیدگاهتان را بنویسید