دنبال می‌کند. کشور‌های دنیا بر اساس استراتژی امنیتی و دفاعی خود اقدام به تشکیل تیم‌ها و ستادهایی در جهت تحقیق، پژوهش و اقدام در فضای سایبر نموده تا بتوانند ضمن اینکه تهدیدات در این فضا را شناسایی نمایند، در مواقع لزوم با آن‌ها مقابله نمایند.
“همان‌گونه که مغز انسان از نظراندیشه احتیاج به کنترل دارد و فردی که قدرت کنترل اندیشه‌هایش را پیدا می‌کند می‌تواند مشکلات خود را حل کند، دولت‌ها نیز به این نتیجه رسیده‌اند که با کنترل فضای سایبر، قدرت خود را تثبیت خواهند کرد. از این‌رو، بسیاری از کشورها نه تنها اقدام به شناسایی، کاوش و جاسوسی در فضای سایبر می‌نمایند بلکه در حال ایجاد توانایی‌های لازم در جنگ و حملات سایبری هستند و در نتیجه فضای سایبر در تعیین اهداف سیاست کشورها، نقش غیر قابل انکاری به خود گرفته است.
توسعه حملات سایبری و نفوذ به شبکه‌های رایانه‌ای، نشان می‌دهد که سرمایه‌های مالی، معنوی و زیرساخت‌های حیاتی یک کشور، اهدافی هستند که همیشه در تهدیدی جدی قرار دارند. رویداد تأسف بار این است که فقدان قوانین بین‌المللی باعث گردیده که هیچ کنترلی بر این تعارضات نباشد، به همین منظور کشور ها با ایجاد فن‌آوری‌های لازم در فضای سایبر تلاش دارند ضمن اتخاذ سیاست‌های راهبردی جدید در این حوزه، اقدامات پیش‌گیرانه را در مقابل تهاجمات سایبری تدوین نموده و به‌کار گیرند.
در کنار فضای سایبر، دولت‌ها جنبه‌های دیگری را نیز باید مورد ارزیابی و تجزیه و تحلیل قرار دهند تا بتوانند یک مجموعه کامل از راه کارهای مورد نیاز در راه دست‌یابی به اهداف خود در این فضا را یافته و بر مبنای آن سیاست گذاری‌های خود را جهت دهند.
علی‌رغم مرگ‌آوری بالقوة حملات سایبری، این شکل از حمله در حال حاضر در محیطی قانونی در حال رخ دادن است. سناریوهای بسیار مخرب؛ مانند امکان استفاده از تکنیک‌های نبرد سایبری در جنگ‌های نامتقارن؛ باعث افزایش احساس نیاز به یک استاندارد واضح و قابل درک برای رفتار در حملات سایبری گردیده است که از جانب همه شناسایی و مورد احترام واقع شود.
این موضوع که آیا استفاده از حملات سایبری می‌تواند نوعی توسل به زور به حساب آید تا باعث ایجاد حق دفاع مشروع گردد یا خیر، تبدیل به یک سؤال مهم در حقوق بین‌الملل گردیده است. حقوق بین‌الملل مدرن در زمینة توسل به زور بر اساس بند 4 مادة 2 منشور ملل متحد شکل گرفته است. البته در منشور ملل متحد تعریف دقیقی از آنچه که توسل به زور به شمار می‌آید ارائه نگردیده است. نه منشور و نه هیچ یک از دیگر ارکان بین‌المللی این اصطلاح را به طور دقیق تعریف ننموده‌اند. تلاش‌ها برای تعریف کردن حمله سایبری بر اساس مفهوم بند 4 مادة 2 منشور بیشتر باعث دست و پاگیر شدن برداشت‌های سنتی از توسل به زور گردیده است. آنالیز این موضوع که آیا حمله سایبری در حقوق مخاصمات مسلحانه قابل پذیرش و بررسی هست یا خیر، در منابعی مانند ممنوعیت مطروحه در منشور ملل متحد (بند 4 مادة 2) در مورد توسل به زور، شمای کلی امنیتی بخش هفتم این منشور، حق ذاتی دفاع مشروع که در مادة 51 به آن اشاره شده و حقوق بین‌الملل عرفی که توسط رفتار مستمر دولت‌ها ایجاد شده است، قابل بررسی و جستجو است.
اگرچه بخش قابل توجهی از حقوق بین‌الملل به توسل به زور توسط دولت‌ها اختصاص دارد، با این وجود قابلیت اعمال این بخش در فضای سایبر در هاله‌ای از ابهام قرار گرفته است. لذا لازم است که در این بخش، وضعیت حقوقی حاکم بر حملات سایبری از منظر حقوق مخاصمات مسلحانه نیز، در دو مقطع زمان صلح و زمان مخاصمه، مورد بررسی قرار گیرد.
یکی از پرسش‌های اساسی در این بخش از رساله این است که: “آیا حمله سایبری به یک کشور، که توسط یک دولت و یا اشخاص منتسب به او صورت می‌گیرد، ممنوعیت توسل به زور مندرج در بند 4 ماده 2 منشور را نقض می‌کند ؟
در پاسخ به این سئوال، لازم است که ابزارهای اعمال زور بر اساس پیامدهای ناشی از آن و جایگاه حمله سایبری از حیث به‌کارگیری زور مسلحانه و یا زور غیرمسلحانه بررسی گردد.
در خصوص واکنش نسبت به این‌گونه حملات نیز خواهیم دید که علاوه بر قائل بودن حق دفاع مشروع برای کشور هدف در شرایطی خاص، هر چند چنین حملاتی به ظاهر خارج از طرح امنیتی منشور می‌باشند، اما در مواردی خاص می‌توان آن را از مصادیق اعمال زور مندرج در بند 4 ماده 2 منشور قلمداد نموده و برای مقابله با آن، ضمن به‌کارگیری حق دفاع مشروع مندرج در ماده 51، مقررات مطروحه در فصل هفتم منشور را نیز از طریق شورای امنیت اعمال نمود. همچنین به دلیل اینکه هنوز موافقت جامعی در خصوص قرارگرفتن حملات سایبری در قالب ممنوعیت توسل به زور صورت نگرفته، لذا برخی از دولت‌ها وسازمان‌های بین‌المللی و منطقه‌ای از طریق ایجاد نهادهای امنیتی در تکاپوی مقابله با این‌گونه حملات از طریق سازوکارهای حقوقی و فنی می‌باشند.
لذا در این بخش در دو فصل مجزا، به بررسی مفاهیم مرتبط با فضای سایبر و همچنین اوصاف حقوقی حملات سایبری از منظر حقوق بین‌الملل و حقوق مخاصمات مسلحانه می‌پردازیم.

فصل اول

شبکه‌هاي رايانه‌اي و فضای سایبر: مفاهیم، ساختار و ویژگی‌‎ها

گفتار اول : مفاهیم مقدماتی شبکه
استفاده
از شبکه‌های رایانه‌ای در چندین سال اخیر رشد فراوانی داشته و مؤسسات، سازمان‌هاي دولتي، غیردولتی و بين‌المللي اقدام به راه‌اندازی شبکه نموده‌اند. هر شبکه رایانه‌ای باید با توجه به شرایط وسیاست‌های هر سازمان، طراحی و پیاده سازی گردد. در واقع شبکه‌های رایانه‌ای زیرساخت‌های لازم را برای به اشتراک گذاشتن منابع در سازمان فراهم می‌آورند؛ در صورتی که این زیرساخت ها به درستی طراحی نشوند، در زمان استفاده از شبکه مشکلات متفاوتی پیش آمده و باید هزینه‌های زیادی به منظور نگهداری شبکه و تطبیق آن با خواسته‌های مورد نظر صرف شود.
در اين گفتار ضمن اشاره به تاريخچه پيدايش شبكه‌هاي رایانه‌ای، به شرح مطالبی مختصر در خصوص انواع شبکه‌های رایانه‌ای و نحوه پیکربندی آن‌ها بر اساس آرایش مختلف رایانه‌ها و همچنين ساختار و ويژگي هاي مرتبط با آن، خواهيم پرداخت.

مبحث اول : تاریخچه و تعريف شبکه
در این مبحث ضمن بررسی سوابق و تاریخچه شکل‌گیری شبکه‌های رایانه‌ای، به تعریف مفهوم شبکه می‌پردازیم.

بند اول: تاريخچه
در 4 اکتبر سال 1957 که جنگ سرد بر جهان حاکم بود، نخستين ماهواره روسی بنام اسپوتنيك1 توسط اتحاد جماهير شوروي سابق به فضا پرتاب می‌شود. این کشور با پرتاب این ماهواره نشان می‌دهد که دارای قدرت مورد حمله قرار دادن شبكه‌های مخابراتی آمریكا از طریق موشك‌های بالستیك و دوربرد خود می‌باشد. رقابت تسليحاتي موجود بين دو ابر قدرت، وزارت دفاع آمريكا2 را بر آن می‌دارد تا‌ در واكنشی سریع به اين اقدام نظامي رقیب خود، موسسه پروژه‌هاي تحقيقاتي پيشرفته3 (آرپا) را تاسیس نماید. يكي از موضوعات مهم مصرح در این پروژه، یافتن روشی بوده كه در آن بتوان از طریق خطوط تلفن، داده‌ها را به صورت خودکار، حتی در صورت از بین رفتن بخشی از مسیرانتقال، میان مبدا و مقصد جابه‌جا و منتقل نمود. در اصل هدف آرپا ایجاد یك شبكه با مفهوم امروزی نبوده، بلکه فقط یك اقدام احتیاطی در خصوص حفاظت از سامانه‌های ارتباطی آمریکا در مقابل حمله احتمالی موشك‌های اتمی دوربرد شوروی سابق بود.
آقای پاول باران که به حق وی را باید بنیانگذار شبکه‌های رایانه‌ای نامید، معتقد بود كه ایالات متحده آمریكا در مقابل حملات اتمی شوروی سابق بسیار آسیب پذیر می‌باشد. زیرا فرمان حمله اتمی متقابل به واحدهای واکنش سریع آمریکایی، می‌بایست از طریق شبكه‌های مخابراتی منتقل گردد که قبلاً ممکن است توسط شوروی سابق، تخریب شده باشند. لذا به منظور تأمین امنیت کشور، طراحی و پیاده سازی یك سامانه مقاوم انتقال اطلاعاتی برای مقابله با حملات اتمی روس‌ها، امری ضروری به نظر می‌رسید.
پاول در اوایل دهه 60 میلادی، طی مقالات متعدد، مبنای عملکرد شبکه‌های رایانه‌ای امروزی را پایه ریزی نمود. در اواخر سال 1966 میلادی، اولين شبكه رایانه‌ای که متشکل از دو رایانه در دانشگاه ماساچوست، يك رایانه در دانشگاه كاليفرنيا و یک رایانه در مركز تحقيقاتي دانشگاه استنفورد بود، راه‌اندازی شد. اين شبكه آرپانت‌4 نامگذاري گردید.

بند دوم : مفهوم شبکه
اساساً یک شبکه رایانه‌ای شامل دو یا چند رایانه‌ وابزارهای جانبی مثل چاپگرها، اسکنرها و مانند اینها هستند که به طور مستقیم به منظور استفاده مشترک از سخت‌افزار،نرم‌افزار، منابع اطلاعاتی و ابزارهای متصل ایجاده شده است.
در این تشریک مساعی با توجه به نوع پیکربندی رایانه‌، هر کاربر می‌تواند در آن واحد از منابع كامپيوتر خود يا ديگر كامپيوترهاي موجود در شبكه بهره ببرد.5
دلایل استفاده از شبکه را می‌توان موارد ذیل عنوان کرد:
1 – استفاده مشترک از منابع؛
2 – کاهش هزینه؛
3 – قابلیت اطمینان؛
4- قابلیت توسعه؛
5 – ارتباطات6

مبحث دوم : مدل و ساختار شبکه
شبكه‌ها بر اساس نوع فعاليت و گستردگي كه دارند، شامل اجزاء و خصوصيات خاص خود مي‌باشند و از نظر آرايش فيزيكي نيز بستگي به نوع نياز، انواع گوناگوني دارد كه به شرح زير مي‌باشد.
بند اول: اجزاء و انواع شبكه از نظر سرويس دهي
اجزاء اصلی یک شبکه رایانه‌ای عبارتند از :
1 – کارت شبکه7
2 – رسانه انتقال8
3- سیستم عامل شبکه9

بند اول: مدل هاي شبکه
در یک شبکه، یک رایانه‌ می‌تواند هم سرویس دهنده و هم سرویس گیرنده باشد. یک سرویس دهنده10 رایانه‌ای است که فایل‌های اشتراکی و همچنین سیستم عامل شبکه که مدیریت عملیات شبکه را به عهده دارد را نگهداری می‌کند.11
سه مدل از شبکه‌هایی که مورد استفاده قرار می‌گیرند، عبارتند از :
1 – شبکه نظیر به نظیر12
2 – شبکه مبتنی بر سرویس دهنده13
3 – شبکه سرویس دهنده / سرویس گیرنده14

بند دوم : پیکربندی شبکه
منظور از پیکربندی شبکه‌های رایانه‌ای، نحوه اتصال و یا ارتباط منابع سخت‌افزاری می‌باشد. این هم‌بندی علاوه بر تأثیر گذاری مستقیم بر قابليت و كارايي شبكه، می‌تواند بر مديريت و قابليت توسعه پذیری شبكه نيز تأثيرگذار باشد. لذا به منظور آشنایی کلی با مفاهیم شبكه‌های رایانه‌ای، ارائه مطالبی در خصوص نحوه آرايش و هم‌بندی آن‌ها، امری ضروری می‌باشد که بدین منظور، چندین نوع از همبندي‌های رایج را مورد بررسی قرار می‌دهیم.

الف : پیکر بندی ستاره‌ای15
در پیکربندی ستاره‌ای، کلیه رایانه‌های موجود در شبکه از طریق یک هاب یا کنترل کننده مرکزی16، به س
ایر رایانه‌های موجود در شبکه متصل می‌گردد.

ب : پیکر بندی حلقه‌ای17
پیکربندی حلقه‌ای شبکه‌های رایانه‌ای در ابتدا توسط شرکت “آی بی ام”18 ابداع گردید و به‌همین دلیل، این پیکربندی به نام IBM Tokenring نام گذاری شد. در این پیکربندی، کلیه رایانه‌ها به گونه‌ای به یکدیگر متصل هستند که مجموعه آن‌ها یک شبکه حلقه‌ای را ایجاد می‌نماید. مطابق شکل روبرو، هر رایانه متقاضی ارسال اطلاعات، اطلاعات مورد نظر را به ایستگاه بعدی در حلقه ارسال می‌نماید.
ج : پیکر بندی گذرگاهی19
گذرگاه مجموعه‌ای از خطوط و تجهیزات سخت‌افزاری است که به عنوان محیط انتقال، وظیفه انتقال اطلاعات فی ما بین رایانه را بر عهده دارد.

د : پیکر بندی توری20
شبکه‌های توری عبارت از شبکه‌هایی هستند که در آن‌ها هر ایستگاه کاری مستقیما به کلیه ایستگاه‌های موجود در شبکه متصل می‌گردد. از آنجا که در این پیکربندی هر رایانه با سایر رایانه‌ها، ارتباطی مجزا دارد لذا بالاترین درجه امنیت و اطمینان از حیث عدم ایجاد وقفه در فعالیت شبکه، متعلق به این پیکربندی می‌باشد.

بند سوم: انواع شبکه از لحاظ ناحیه کاری و گستره جغرافيايي
نوع شبکه،

دسته بندی : پایان نامه ها

دیدگاهتان را بنویسید